20-12-2005
| ||||
| ||||
 ლექსები უსიყვარულოდ უსიყვარულოდ მზე არ სუფევს ცის კამარაზე, სიო არ დაჰქრის, ტყე არ კრთება სასიხარულოდ.... უსიყვარულოდ არ არსებობს არც სილამაზე, არც უკვდავება არ არსებობს უსიყვარულოდ. მაგრამ სულ სხვაა სიყვარული უკანასკნელი, როგორც ყვავილი შემოდგომის ხშირად პირველს სჯობს, იგი არ უხმობს ქარიშხლიან უმიზნო ვნებებს, არც ყმაწვილურ ჟინს, არც ველურ ხმებს იგი არ უხმობს... და შემოდგომის სიცივეში ველად გაზრდილი, ის გაზაფხულის ნაზ ყვავილებს სულაც არა ჰგავს... სიოს მაგივრად ქარიშხალი ეალერსება და ვნების ნაცვლად უხმო ალერსს გარემოუცავს. და ჭკნება, ჭკნება სიყვარული უკანასკნელი, ჭკნება მწუხარედ, ნაზად, მაგრამ უსიხარულოდ. და არ არსებობს ქვეყანაზე თვით უკვდავება, თვით უკვდავებაც არ არსებობს უსიყვარულოდ!
__________________ Only God Can Judge Me Last edited by MAIKO : 30-12-2005 at 21:20.      |
|
20-12-2005
| ||||
| ||||
| მე და ღამე ეხლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება, სიო, სარქმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება. მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იჩილებს ვერცხლის საბანს, სიო არხევს და ათოკებს ჩემს სარქმლის წინ იასამანს. ცა მტრედისფერ, ლურჯ სვეტებით ისე არის დასერილი, ისე არის სავსე გრძნობით, ვით რითმებით ეს წერილი. საიდუმლო შუქით არე ისე არის შესუდრული, ისე სავსე უხვ გრძნობებით, ვით ამ ღამეს ჩემი გული. დიდი ხნიდან საიდუმლოს მეც ღრმად გულში დავატარებ, არ ვუმჟღავნებ კვეყნად არვის, ნიავსაც კი არ ვაკარებ. რა იციან მეგობრებმა, თუ რა ნაღველს იტევს გული, ან რა არის მის სიღრმეში საუკუნოდ შენახული. ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიკრს წუთი წუთზე უამესი, საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი. ვერც ძილის დროს ნელი ოხვრა, და ვერც თასი ღვინით სავსე, ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიგრმეში მოვათავსე. მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარქმელში მოკამკამემ, იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ. იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე, ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე!
__________________ Only God Can Judge Me Last edited by MAIKO : 30-12-2005 at 21:20. |
|
21-12-2005
| |||
| |||
| MAIKO Me da rame magaria  Geniosebi verxvi , sioni , galaktioni , sio verxvis tots ealerseba , tavis sarkmlidan galaktioni dabla qvafenil gzas efereba . "pikniki " , qali , salvador dali, ulvashs ivarzxnis feradi qali , surrealisti boboqrobs qari , da sheshlil fiqrebs utetavs dalis . "jirafi " mgosani , niko firosmani , kedlebis , sarkmlebis siketit mmosavi , lamazi duqnebi da rvino frtosani , aseti mdidari iko firosmani . raindi, markesi, migel servantesi , qaris tisqvilebi , lamanchis qalebi, didi don kixoti , giji gigantebi , martlac geniosi iko servantesi . |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| სიცოცხლე მართლაც ერთი წამია, წამში ეტევა ალბათ რაც არის... სულ ერთი წამის სითამამეა სიყრმე... სილაღე... ცეცხლი... ნაცარი... წამია მე რომ დამღლის და დამწვავს, ტკივილის მაინც არ ღირს გამხელა... ერთი წამია, ო, მაგრამ ამ წამს- ბედნიერება ქვია სახელად!... |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| წუხელ ნამთვრალევს ბევრი ლექსი დამიწერია... მთელი ცხოვრება სულ წამებში აღმიწერია... უცნობზე ფიქრით ამივსია ცრემლით თვალები, მე ამ ცხოვრებას არც გავურბი, არც ვემალები... როგორ მიხვდები შენ ჩემს გრძნობას, ანდა იარას? მე გულზე ისეც ბევრმა დარდმა გადამიარა... მაგრამ რა იცი ვის ეკუთვნის ეს ჩემი დარდი, იქნებ არავის აღარ ვუთხრა: მეც შემიყვარდი!... წუხელ ნამთვრალევს ბევრი ლექსი დამიწერია... ერთ ლექსზე შენი სახელიც კი წამიწერია... იქნებ დამწერმა, წამკითხავმაც იქნებ ინანოს, ...იქნებ ამ გულმა სიყვარული დაიგვიანოს... იქნებ უეცრად მე ცრემლებმაც კი მომაკითხონ... ალბათ ვერაფრით გავიხსენებ წარსულს, რომ მკითხონ... ხშირად ტაძარში შესულს ლოცვად ჩამძინებია... დამმძიმებია ეს ცხოვრება, დამმძიმებია... ასე არასდროს მიფიქრია მე ცხოვრებაზე... ჩავფიქრებულვარ, ვერც კი ვხვდები ვისზე ან რაზე... ლექსი დავწერე არც კი ვიცი უკვე რამდენი... მონანიებად ჩამითვალეთ სიტყვა ამდენი... წუხელ... ნამთვრალევს... ბევრი ლექსი დამიწერია... მაგრამ არ ვიცი მე გრძელი გზა თუ მიწერია |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| * * * * * * რა თვეა? მგონი უკვე ნოემბერია! გვეტყვის დღეს ახალს ეს თვე? არა მგონია! გარეთ ნაცრისფერ ფერში არაფერია მე არა-„ფერი“ მეტი არა მქონია! 7 ნოემბერი, 2002 * * * გადაიღება ჩემი დღე შავად, თვით ნაცრისფერი შავმა შეცვალა, რამ უნდა მომცეს ამ ქვეყნად ძალა, რომ შენი დარდით აღარ მედარდა!!! |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| მართლაც საოცრად სევდიანი და საოცრად ლამაზი ლექსია . . . * * * მორის ფოცხიშვილი მე ის პატარა ნაკადული ვარ, შენ რომ ამღვრევ და ასე ათრთოლებ, შენ რომ ცრემლები წყალს გააყოლე, მე ის პატარა ნაკადული ვარ! მე ის პატარა სიყვარული ვარ, რატომღაც შენ რომ აღარ ახსენებ, შენ რომ არასდროს არ მოგასვენებს, მე ის პატარა სიყვარული ვარ! |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| Sen is giyvars, magram ar eubnebi. ratom? es xom egoistobaa? paemanze cotas agvianebs, e! gogoa, cota xom unda gaipranWos? ai isic modis, eubnebi rom Zalian lamazia da kocni. gijdeba motocikletze, is Senze moxveuli daculad grZnobs Tavs. geubneba rom Zalian uyvarxar, Sen yuradRebas ar aqcev, radgan moZraobas akvirdebi. "frTxilad", giyviris, "manqanaa Cvens win". roca azrze modixar xelSi agyavs, mkerdSi ikrav da misi sisxliT isvrebi. "miyvarxar", uyviri da tirixar mwuxarebiT aRsavse radgan ver moaswro Seni gagoneba... p.s. yovelTvis unda Tqva is rac ginda, kidevac rom gegonos rom ar aris aucilebeli. imitom rom SeiZleba movides dro rom ver moaswro verafris Tqma....
__________________ Only God Can Judge Me Last edited by MAIKO : 30-12-2005 at 21:22. |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| modi maiko shevejibrot leksebhi ok სარდაფში ვარ, კვლავ დავცალე ჭიქა, საქართველოს ყურძნის წვენით სავსე; ზღვის ტალღებში,რომ შევიდე იქაც შენი ლანდი დამადგება თავზე.. აქ ფიროსმანს დაუხატავს კრავი, აქ დარდების გასაქრობად სვამენ მაშ , დამისხით კარდენახი შავი ეგებ თეთრად მომეჩვენოს ღამე.. სარდაფში ვარ,კახურის სმის დროსაც შენით მატკბობს მოგონება ტკბილი კარგი იყო ის ბავშვობა როცა გვქონდა ტყემლით მოკვეთილი კბილი... |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| kai ideaa paat.vnaxot aba vin gaimargvebs  svel, svel qviShaSi napovni chiamaia - leqsze davsvi wertilad da gamogigzavne. almacerad dayureb, vici: moZravs, ususurs, sveli frTebiT mtkavelzec rom ver cdeba striqons. magram Tu mag mzeriT gaaTbob, iqneb leqsidan - Sens majazec gadmoinacvlos. nu mibrazdebi - simarTlisTvis, romelic mxolod CurCulia yvrimalebze afarebul xelisgulebs da kivils Soris. Tvalgaxelils Tu mjera Seni, TvaldaxuWuli - krateris gulSic Cavabijeb, Sens fexdafex, Tuki es ginda... oRond, sisxlis patara wveTi Seni rwmenitac Wia-maiad aqcie da frTebi mieci
__________________ Only God Can Judge Me Last edited by MAIKO : 30-12-2005 at 21:23. |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| ო,მაპატიე ჩვენს შეხვედრებს ზღვარი დაედო დავრჩით შორიშორს ბედისწერას ასე ენება ო,მაპატიე უნდა გავძლოთ უერთმანეთოდ თუმცა ძნელია სხვაგან ვპოვო ბედნიერება მე ვიცი,ტანჯვის უეცარი ჩამოქროლებით კვლავ ათრთოლდები უიმედო ძიების წილად როცა მოისმენ ისევ ისე გულაჩქარებით სახელს იმისას ვინც დაკარგე დიდი ხნის წინათ სულ ერთი წამით შევხვდით ერთურთს,სულ ერთი წუთით მაგრამ იმ წამში უკვდავება ვიგემეთ სრული ჩვენ ყველა გრძნობა,ყველა გრძნობა უცებ დავცალეთ, და ერთ კოცნაში ამოვხადეთ ყველაფერს სული, ო,მაპატიე,მაპატიე,და განუსჯელად იმ ჩვენ ხანმოკლე სიყვარულზე არ დაგწყდეს გული, მძიმეა,მძიმე,განშორება,მაგრამ ეს მჯერა- ჩვენი შეხვედრა იქნებოდა უფრო ტანჯული |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| გამარჯობა სიხარულო!!!! არ მინდოდა მომეწერა,დიდხანს ვიფიქრე და გადავწყვიტე ბოლოს...იცი შენ უთქმელად დატოვებულ სიტყვებს ფასი ეკარგებათ მერე და სატარებლადაა ძალიან ძნელი...ასე,რომ ვთქვათ ყველაფერი ჯობია და ტკივილად არ დავიტოვოთ გულში... ძალიან მომენატრე,ძალიან მაკლიხარ,ძალიან განვიცდი უშენობას,თითქოს ყველაფერი კარგად იყო,არ უნდა წასულიყავი,ბოლო დროს იღიმოდი და მხიარულობდი ისე როგორც არასდროს...იცი რა გამახსენდა ეხლა?გახსოვს....რომ გნახე,მეორედ იყო მგონი,ბეეეევრი ნაყინი,რომ გაჭამე და შეშინებული დამფრთხალი თვალებით,რომ მიყურებდი,არ გავხდები ცუდადო? ვჭამოო? შეიძლებაო??? მაშინ მივხვდი,როგორ გჯეროდა ჩემი და როგორ უსაფრთხოდ გრძნობდი თავს ჩემთან ერთად....სიგიჟემდე მენატრები!!!!ზოგჯერ მაინც აუტანელი ხდება ეს მონატრება და ისე ძალიან მეტკივილები,რომ როგორც შენ იცოდი ისე ვუჭერ ხელებს ერთმანეთს და ვმშვიდდები თითქოს. რა მოგიყვე?! ისევ ძველებურადაა ყველაფერი,ისევ წვიმს ხოლმე და მერე იდარებს,ისევ ასდის ქალქს სველი მიწის სუნი და ისევ ჩამესმის შენიხმა :"ვგიჟდები ამ სუნზე"რაო სიხარულო?გეგონა დამავიწყდებოდი ასე მალე????-დავაი რა! გახსოვს ეს "დავაი რაააა?"როგორ გვიყვარდა ?ძალიან სერიოზულ ფრაზებს,რომ ვაბოლოებდით ამ ფრაზით,მე ყოველთვის ვგრძნობდი როდის იტყოდი ამას და ყოველთვის გასწრებდი...როგორ საყვარლად ბრაზდებოდიიიიი????საყვარლად სულელო ჩემო!!!!!საყვარლად სულელო და მოტკივილებავ!!!! მოგიტან მალე,შენს სიმღერებს აღარ ღიღინებ ამაჩემდიო?-მე ვღიღინებ!!!!და სიმღერებშიც გეძებ,ლექსებშიც ,ქუჩაშიც და სიზმრებშიც....მეტკივილები და მაკლიხარ!!!!ხომ ხედავ აღარ გეუბნები როდის მოხვალ მეთქი????ეხლა გეკითხები როდის წამიყვან სიხარულო?გაიქეცი ხო უჩემოდ????ღორმუცელავ,ეტყობა კარგია მანდ რადგანაც დამივიწყე,აღარ გახსოვარ,ერთი კვირაა უკვე გემუდარები დამესიზმრე მეთქი და არ მოდიხარ. დაგავიწყდი სიყვარულო???მოკლედ წავედი ეხლა მე,არ მოიწყინო,თორემ მეც მოვიწყენ!!!!არაფერი შეცვლილა,ისევ მიყვარხარ და ისევ მენატრები....ხვალ მოვალ,ჩემო ლამაზთვალება სიხარულო!!!!! (ქვიდან წამოდგა ჭაღარა მამაკაცი,საფლავის ქვას კიდევ ერთხელ გადაუსვა ხელი ღიმილით, ტუჩებით ჰაერში კოცნის იმიტაცია გააკეთა და დაღმართს დაუყვა)) Last edited by paata-a : 27-12-2005 at 12:54. |
|
27-12-2005
| |||
| |||
| Datrili guli Sheni sitkvebi laxvarivit momxvda shig gulshi , cecxlis alivit amomitva tvalni cremlebma , bgera atanda kivilivit dagarul sulshi , mashin sicocxle me pirvelad ar gamixarda . turme vcdebodi , rom mjeroda am sikvarulis , tu ar cruobdi , guli ase ram gagikina ? sheni bralia , rad amivse am grznobit guli , sheni bralia sheni kofna rom shemikvarada . eh , rom icode , rogor mtkiva shens gamo guli , aset tkivils xom jer veravin gadaitanda , mets ver gauzlebs , ver aitans es chemi suli da samudamod damemchneva gulze iara. am cali xelit furcels vandob uziro sevdas , am meoreshi ki mitiravs datrili guli , ristvis momkali , chemi kofna ras gishavebda ? tu borotebam daamarcxa dges sikvaruli ? Natia _ V |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| ბევრი იმედი გაწბილდება, ბევრი ოცნება გაცივდება მაგრამ არასდროს არ გცილდება - ქალი, რომელიც გიყვარს. ხანდახან ყოფნა გაძნელდება, და სიმარტოვე გაგრძელდება მაგრამ არასდროს არ გბეზრდება - ქალი, რომელიც გიყვარს. წლებმა იციან გამეტება, სულს ბინდისფერი დაედება მაგრამ არასდროს არ ბერდება - ქალი, რომელიც გიყვარს. თურმე სიცოცხლე ხანმოკლეა, მალე ბალახი მოგედება მაგრამ არასდროს არ მ
__________________ Only God Can Judge Me Last edited by MAIKO : 30-12-2005 at 21:23. |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| შენ ხარ ჩემთვის ის, ის რაზეც ოცნებობს ყველა ქალი, რისი გულისთვისაც მე გავხდები შენი მონა და შენი ბატონი, რისი გულისთვისაც დავგმობ სიცოცხლეს და მოვითხოვ მარადისობას, შენ ხარ ჩემთვის ის მიწიერი, რაზეც ზეცაში პასუხს ვაგებ ნუ მეტყვი, რომ გიყვავრვარ, მთელი ცხოვრება მაგ სიტყვბის გასაგონად ვცხოვრობ, და მთEლი ცხოვრება მაგ სიტყვებს გავურბივარ, ვთვლი, რომ ეს სიტყვები მხოლოდ ერთხელ უნდა ითქვას ცხოვრება
__________________ Only God Can Judge Me Last edited by MAIKO : 30-12-2005 at 21:24. |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| ვზივარ და თვალები მაქვს აცრემლებული.შენ სად ხარ? არ მაინტერესებს რადგან ეხლა მივხდი რომ გკიდივარ და არასდროს არც გენდომები,სიზმარშიც კი არ გენდომები. მაგრამ იცოდე რომ ჩემი დარჩენილი ცხოვრების დრომდე მეყვარები და საფლავშიც ცავიტან ამ სიყვარულს. შენ მე არარობად მაქციე,მიწაზე დამამხვე დაზურგი მომაქციე.მაგრამ მაინც მიყვარხარ. რომც დამჩაგრო და ბოლო მომიღო მაინც მეყვარები. მე ისევ ვზივარ და ვტირი.ვტირი რომ ასე მეწვის გული და მსიამოვნებს. მსიამოვნებს რომ შენზე ვარ შეყვარებული და შენზე ვტანჯულობ და ჩემ გულში შენ ხარ. მიყვარდი,მიყვარხარ და მეყვარები. |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| სევდა ადრე ჩემს სევდას ადამიანის სიმაღლე და მოხაზულობა ჰქონდა ქართველი მეფეების ფრესკებს ეკლესია რომ უჭირავთ ხელში, ზუსტად, ისე, თეთრი, მკაცრი სენაკი ედგა ხელისგულზე, ფრიალა კაბაში სქესი არ ეტყობოდა და, თოთქოს, ყინვაში გახამებული პერანგი ჩამაცვეს, ისე მომარგებდა ტანზე ამ სენაკს, სადაც ჩემს გარდა კიდევ გვირილები იყო მაწვნის ქილაში და იადონის გამყინავი, ლიმონისფერი სიმღერის ძაფზე მკვდრის მზე ეკიდა... იადონი მაინც ფუფუნების ნატეხს გავდა, ასკეტის მიერ გაწეულ შეღავათს ჩემს მიმართ.. ჭერის მარტივი თეთრი ბათქაში მარიდებდა მაცდურ სიჭრელეს, ლიმონი სუსხის წვეთებს ღვრიდა პაპანაქება-სიმაძღრეში, გახამებული საყელო მოლაპარაკე ყელს მეურვეობდა, რომ ლაყბობამდე არ დაცემულიყო.. ჩემო მკაცრო კეთილო სევდა, ახლა, როცა არც ტანი გაქვს, აღარც ფერი და ხაზი გეტყობა, სახლის ყველა ღრიჭოში რომ შემოდიხარ ჰაერივით და სიცოცხლეს მიწამლავ, როგორ მენატრება ის თეთრი სენაკი, გვირილები მაწვნის ქილაში და იადონის სიმღერის ფსკერზე დაპნეული ლიმონები- მზე და სუსხი, ცეცხლი და ყინული ჩემს უცნაურ ბუნებაში მორიგებული... |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| შენი სულის, ობოლ სულის სახსენებლად წინანდალი აღმართულა მარტო... გზა მიგვიძღვის ციცაბო და დაგრეხილი... იქ ნუ მიხვალ, გვიანია ტატო!... ქორწილია ჭავჭავაძის სასახლეში... დედოფლის შუქს ჭაღებიც კი ნატრობს... გულსაკლავად ჟღერს ლამაზი როიალი და შენს სანთელს დადიანი აქრობს... |
|
27-12-2005
| ||||
| ||||
| ის დროც დადგება, - თუკი იმ დროს დადგომა ეთქმის როცა ყოველი ჩემი ნაკლი თვალში გეცემა, როცა სიკეთეს მოიმრავლებ მარტოდენ შენთვის და სიყვარული მოგონებას გადაეცემა. ის დროც დადგება, როცა გზაზე ერთად ჩავივლით და შენს მზერაში მზის სხივები აღარ გაკრთება, როცა წამიერ შემომხედავ, ჩემზედ მწყრალივით, და მთელი სახე გულგრილობით დაგენაკვთება. ის დროც დადგება, განვიკითხავ საკუთარ ცოდვებს, წარმომავლობის სინანული გაათკეცდება და ჩვენს სიყვარულს საძრახისი თუ კი რამ მოსდევს მე დამრჩება და შენს გაკიცხვას არვინ ეცდება. და თუ არჩიე ტრფობის უღელს თავისუფლება, კვლავ რომ მიყვარდე, არ მნექნება ამის უფლება... ---------------------------------------------------------- ასე არასდროს არ მყვარებია შენი მშიშარა სხეულის სითბო. თითქოს პირველად შეგახე ხელი, უკანასკნელად გიყურებ თითქოს. ტყუპისცალივით ხარ ახლობელი და ამავე დროს უცხო სრულიად, ასე იწყება ალბათ სიცოცხლე, ანდა ეს უკვე დასასრულია. |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| მე შენზე ვფიქრობ და თითქოს გხედავ, ვფიქრობ და ისევ დღეა მზიანი, ძვირფასო! მოსვლა რად გაგიძნელდა? ძვირფასო, რატომ დაიგვიანე? ახლა ეს გრძნობა უფრო მეტია, ახლა ქარები არხევენ ტირიფს. მე შენ გიამბობ ჩემს ტრაგედიას და როგორც ბავშვი დაიწყებ ტირილს. ასე გაივლის წამება, ოხვრა, შენ მოხვალ ჩემთან თეთრი ხელებით, მოხვალ დაღლილი, მეტყვი როგორ ხარ? მოხვალ და ვიცი მომეფერები. თუმცა იქნება ღამე წვალების, ღამე სასტიკი და ულმობელი, და ეს თვალები, ლურჯი თვალები, ჩემი თვალები, ისევ მოგელის
__________________ Only God Can Judge Me |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| მე არ ვწერ ლექსებს... ლექსი თვითონ მწერს, ჩემი სიცოცხლე ამ ლექსს თან ახლავს. ლექსს მე ვუწოდებ მოვარდნილ მეწყერს, რომ გაგიტანს და ცოცხლად დაგმარხავს. მე დავიბადე აპრილის თვეში, ვაშლების გაშლილ ყვავილებიდან, მაწვიმს სითეთრე და წვიმის თქეში მოდის ცრემლებად ჩემს თვალებიდან. აქედან ვიცი, მე რომ მოვკვდები, ამ ლექსს რომ ვამბობ, ესეც დარჩება, ერთ პოეტს მაინც გულზე მოხვდება და ეს ეყოფა გამოსარჩლებად. იტყვიან ასე: იყო საწყალი, ორპირის ფშანზე გაზრდილი ბიჭი. ლექსები იყო მისი საგზალი, არ მოუცვლია ერთი ნაბიჯი. და აწვალებდა მას სიკვდილამდე ქართული ცა და ქართული მიწა, ბედნიერებას მას უმალავდნენ, ბედნიერება მან ლექსებს მისცა. მე არ ვწერ ლექსებს... ლექსი თვითონ მწერს, ჩემი სიცოცხლე ამ ლექსს თან ახლავს. ლექსს მე ვუწოდებ მოვარდნილ მეწყერს, რომ გაგიტანს და ცოცხლად დაგმარხავს.
__________________ Only God Can Judge Me |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| რა დამაძინებს, რა დამაძინებს, უსაშველოა წუხილი ჩემი, შენი თვალების ზღვაში ჩავძირე იმედისა და ოცნების გემი. ვერ დამათრობდა კარგი თამადაც ერთი შეხედვით შენ რომ დამათვრე. რატომ შემხედე ასე თამამად, თვალები რატომ შემომანათე? მას შემდეგ ჩემთვის ყველგან ღამეა და ყოველწუთას უფრო ღამდება, ჩემი სიმღერაც განა რამეა, ოღონდ ეგაა, არ დამთავრდება.. რა დამაძინებს, რა დამაძინებს, უკვე მეძინა მე ჩემი წილი, მაგრამ ამ მიწას სანამ ვამძიმებ, არ გეღირსება შენც მშვიდი ძილი
__________________ Only God Can Judge Me |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| ვისია? ვისია ქალი ლამაზი, ბოლოს და ბოლოს ვისია? ისევ სადაო გაგვიხდა რაც ჩემ და ჩემი ძმისია. ჯერ რუსი შემოგვესია, მერე სხვა შემოგვისია, სუყველამ გულზე გვიკბინა, უბეში ვინც ჩაგვისვია, ვისია თურფა ქვეყანა, ეს მიწა-წყალი ვისია? იქნება, მართლა არ ვიცით, იქნება მართლა სხვისია? იქნებ სულ აფხაზს ეჭირა ნაპირი შავი ზღვისია? ანდა ქსანი და ლიახვი ოსების საბრძანისია? ან ყიზილბაშის სამშობლო ბოლნისი და დმანისია? მაშინ დიდგორი რა არი კრწანისი რაქ კრწანისია? არ მოსათმენის მოთმენა ძალიან საძრახისია, გადაგვავიწყდა ნაომრებს სისხლის გაღების მისია, რომ აქ, მხოლოდ ის ვიგულოთ, ვინც ჩვენთან ძმობის ღირსია, რადგანაც მიწა წვენ ფეხქვეშ მამაპაპათა ძვლისია. ვისია ეს საქართველო, უნდა გაირკვეს ვისია, მისთვის სიკვდილი, კაცებო, სიცოცხლის დასაწყისია!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| სიყვარული სულ მენატრები, მაშინაც კი, როცა ვართ ერთად და ჩემს გარშემო და ჩემს გვერდით შენა ხარ მარტო... მუდამ და ყველგან - ძილშიც, ცხადშიც, უშენოდ, შენთან - სულ განუწყვეტლივ მენატრები და შენზე ვდარდობ. სულ მენატრები, ერთი წუთით არა მაქვს მოცლა, დაგეძებ, როგორც ძაღლი ეძებს დაკარგულ პატრონს, და მე არ ვიცი, რა დავარქვა ამ გრძნობას, როცა ჩემში ხარ გულის ფეთქვასავით და მაინც გნატრობ!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| შენი ღიმილი, შენი თვალები, მე შემაყვარა შენმა სარკმელმა.. მე მიხარია შენ რომ არსებობ, ვისი ხარ? ეგ რა ჩემი საქმეა?! შენით თენდება,შენით ღამდება, შორით ვერ შენთან მონდა ხელახლა... შენა ხარ რაც მე გამეხარდება რაც მეწყინება ისიც შენა ხარ!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| კაცებო,ქალებს გაუფრთხილდით! გული ფიანდაზად გაუშალეთ, შუბლზე გაჩენილი ნაოჭები ნაზი მოფერებით წაუშალეთ. ქალებს შვლის ნუკრივით მოუარეთ, მადლი ხელის გულზე მოუყარეთ, ქალებს დაულოცეთ ქალობა და დიდი სიყვარულით მოუარეთ!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| ის დროც დადგება, - თუკი იმ დროს დადგომა ეთქმის როცა ყოველი ჩემი ნაკლი თვალში გეცემა, როცა სიკეთეს მოიმრავლებ მარტოდენ შენთვის და სიყვარული მოგონებას გადაეცემა. ის დროც დადგება, როცა გზაზე ერთად ჩავივლით და შენს მზერაში მზის სხივები აღარ გაკრთება, როცა წამიერ შემომხედავ, ჩემზედ მწყრალივით, და მთელი სახე გულგრილობით დაგენაკვთება. ის დროც დადგება, განვიკითხავ საკუთარ ცოდვებს, წარმომავლობის სინანული გაათკეცდება და ჩვენს სიყვარულს საძრახისი თუ კი რამ მოსდევს მე დამრჩება და შენს გაკიცხვას არვინ ეცდება. და თუ არჩიე ტრფობის უღელს თავისუფლება, კვლავ რომ მიყვარდე, არ მნექნება ამის უფლება... ---------------------------------------------------------- ასე არასდროს არ მყვარებია შენი მშიშარა სხეულის სითბო. თითქოს პირველად შეგახე ხელი, უკანასკნელად გიყურებ თითქოს. ტყუპისცალივით ხარ ახლობელი და ამავე დროს უცხო სრულიად, ასე იწყება ალბათ სიცოცხლე, ანდა ეს უკვე დასასრულია. |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| - Wish You Were Here So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain. Can you tell a green field from a cold steel rail? A smile from a veil? Do you think you can tell? And did they get you to trade your heroes for ghosts? Hot ashes for trees? Hot air for a cool breeze? Cold comfort for change? And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage? How I wish, how I wish you were here. We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year, Running over the same old ground. What have you found? The same old fears. Wish you were here. |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| როგორ მიყვარხარ გრძნობას ვერ ვმალავ მკლავს უნდობლობა შენი მალული რით დაგარწმუნო არ მყოფნის ძალა რით დაგიმტკიცო ეს სიყვარული. ჩემი უბრალო სიტყვის არ გჯერა რით გაგიფანტო ეჭვი ტიალი. მიყვარხარ თუ გინდ გითხრა ასჯერაც მაინც არ გჯერა ჩემი ტრფიალის. რატომ ოქროთი მდიდარი არ ვარ არ დავზოგავდი შენთვის ათასებს შემოგწირავდი ოქროს და ქარვას შემოგწირავდი დიდ-დიდ ალმასებს. მეფე რომ ვიყო, ლალებით სავსე გვირგვინს დავთმობდი ოღონდ სუროთა ოღონდ ყვავილთა გვირგვინი თავზე შენი ხელებით მე დამხურვოდა. როს ცისარტყელა ვიყო შვიდ ფერი ჩუმად სიტყვასაც კი არ ვიტყოდი მე დავტოვებდი ლაჟვარდს სიმღერით წელზე სარტყმლადაც შემოგერტყმოდი რატომ მზე არ ვარ ღრუბლებში სადმე მე დავტოვებდი სამყაროს ფართოს თვალს დავხუჭავდი ყველაფრისადმი რომ შენს თვალებში მეცქირა მარტო... |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| ტკივილით სავსე წლები გავლიე, ცხოვრების შხამი ბევრჯელ დავლიე და ფიქრს რამდენი დრო შევალიე. ჩვენს ამქვეყნიურ სიცოცხლეს მზიანს იდიალური სულაც არ ჰქვია. დღეები ისე სწრაფად გარბიან, ჩვენს სულებს ზრდასაც აღარ აცლიან. ჭეშმარიტებას ჩავწვდებით გვიან. ნუ გამოვიტანთ ნაადრევ დასკვნებს, ყოფიერების ნუ გავხსნით ნასკვებს, ჩვენს მადლს და ცოდვას ცაში განსჯიან |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| ღამე მთვარე შორეული შენსკენ გრძნობა მორეული, მოვალ როგორც მთვარეული შენზე ფიქრით არეული... მოვალ როგორც დილის ნამი ავმხედრდები როგორც ტარი მოვალ როგორვ წვიმის დარი მოვალ როგორც ნიავ-ქარი... გაზაფხულზე მოვალ ველად მარტში იად და ენძელად ატმის ყვავილის სურნელით თუნდაც ავყვავდები ტყემლად. ხიბლს შევმატებ არემარეს ბროწეულის ყვავილებად მანათობელ ცისარტყელად. მოვფრინდები თუნდაც მერცხლად გავწვიმდები ისევ სევდად აზვირთებულ ცისფერ ტალღებს გამოვყვები თოლიებად. ზამთრით მოვალ თეთრ ფანტელად, შენთან მოვალ ისევ ფიფქად დაგეცემი ხელის გულზე და ვიქცევი მე შენს ფიქრად. როგორც ფიქრი შორეული მოვალ გრძნობა მორეული, შენზე ფიქრით არეული... |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| Am poetebs ukure to. Magrebi xart !!!
__________________ Åñëè ÿ íå ïîëþáëþ ñâîþ ìàòü, òî è ïðèîáðåò¸ííóþ ìàìó òåì áîëåå íå ïîëþáëþ... Åñëè ÿ ñòûæóñü ñâîåãî ðîäíîãî ÿçûêà, òî ÷óæîé ÿçûê âñåãî ëèøü ïîä÷¸ðêèâàåò ìîè íåäîñòàòêè... È íàêîíåö; åñëè ÿ îòâåðãàþ ñâîþ Âåðó, òî ÷óæàÿ Âåðà ìíå "íóæíà" áóäåò äî ïåðâîãî óäîáíîãî ñëó÷àÿ... Øàëèêî Áåêàñ. |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| მე თქვენ მიყვარდით და შეიძლება კვლავ ვგრძნობდე გულზე მტანჯველ მარწუხებს, ნუ შეგაშფოთებთ ეს სიყვარული, თქვენ იგი დიდად ნუ შეგაწუხებთ! ო, უიმედოდ მე თქვენ მიყვარდით, მაღალის ღმერთის ვინ უწყის მეტმა, დე, შეგიყვაროთ სხვამაც თქვენ ასე, წყნარად და მშვიდად, ინებოს ღმერთმა |
|
28-12-2005
| ||||
| ||||
| ის დროც დადგება, - თუკი იმ დროს დადგომა ეთქმის როცა ყოველი ჩემი ნაკლი თვალში გეცემა, როცა სიკეთეს მოიმრავლებ მარტოდენ შენთვის და სიყვარული მოგონებას გადაეცემა. ის დროც დადგება, როცა გზაზე ერთად ჩავივლით და შენს მზერაში მზის სხივები აღარ გაკრთება, როცა წამიერ შემომხედავ, ჩემზედ მწყრალივით, და მთელი სახე გულგრილობით დაგენაკვთება. ის დროც დადგება, განვიკითხავ საკუთარ ცოდვებს, წარმომავლობის სინანული გაათკეცდება და ჩვენს სიყვარულს საძრახისი თუ კი რამ მოსდევს მე დამრჩება და შენს გაკიცხვას არვინ ეცდება. და თუ არჩიე ტრფობის უღელს თავისუფლება, კვლავ რომ მიყვარდე, არ მნექნება ამის უფლება |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| სინამდვილეში ოცნებისას დაე, ვცდებოდე, მატყუებდეს ოცნება ჩემი, აუსრულებელ იმ ოცნებებს კვლავ მივეცემი. ჩემს შორ გაზაფხულს უდარაჯებს სიცოცხლის ვნება, იმ შორ გაზაფხულს, ძლიერად რომ გამობრწყინდება. სინამდვილეშიც ოცნებისას ავანთებ კანდელს, იმ შორ გაზაფხულს ფეხქვეშ ვუგებ ყოფნას დღევანდელს
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ის მიდიოდა ქუჩაში ერთი ის მიდიოდა ქუჩაში ერთი, მას მიჰყვებოდა წვიმა და ქარი; მისთვის იმ წამში არ იყო ღმერთი, მისთვის არ იყო ქრისტე და ჯვარი. იგრძნო, რომ მაინც საოცრად ცხელა, გადიძრო ქუდი. მხურვალე შუბლი. წვიმის წვეთები მარცვლების ხელა, სიამოვნება ამ გრილი ღრუბლით. თითქმის არ გრძნობდა სახლებს და კედლებს, ძილით დაბურულს არ გრძნობდა მხარეს. ეტლები ცვლიდნენ მიმავალ ეტლებს, როგორც სიზმარში მხარე ცვლის მხარეს. როგორ, საიდან... არ იცის თვითონ. ის უცნობ ხიდზე დგას. სხვაა ხიდი. მძიმეა ტვირთი? მაშ სხვებმა ზიდონ, ის ეხლა გახდა წყნარი და მშვიდი.
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| სილაჟვარდე ანუ ვარდი სილაში დედაო ღვთისა, მზეო მარიამ! როგორც ნაწვიმარ სილაში ვარდი, ჩემი ცხოვრების გზა სიზმარია და შორეული ცის სილაჟვარდე. შემოიღამებს მთის ნაპრალები, და თუ როგორმე ისევ გათენდა - ღამენათევი და ნამთვრალევი, დაღლილ ქალივით მივალ ხატებთან! და მაშინ ვიტყვი: აჰა! მოვედი გედი დაჭრილი ოცნების ბაღით! შეხედე! დასტკბი ყმაწვილურ ბედის დაღლილ ხელებით, წამებულ სახით! შეხედე! დასტკბი! ჩემი თვალები წინათ რომ ფეთქდნენ ცვრებით, იებით, - ღამენათევი და ნამთვრალევი სავსეა ცრემლთა შურისძიებით! დასტკბი! ასეა ყველა მგოსნები? შენს მოლოდინში ასეა ყველა? სული, ვედრებით განაოცები შენს ფერხთით კვდება, როგორც პეპელა. სად არის ჩემთვის სამაგიერო? საბედნიერო სად არის სული? ვით სამოთხიდან ალიგიერი მე ჯოჯოხეთში ვარ დაფარული! და როცა ბედით დაწყევლილ გზაზე სიკვდილის ლანდი მომეჩვენება, განსასვენებელ ზიარებაზე ჩემთან არ მოვა შენი ხსენება!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგამენტი ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგანეტი, მწუხარე თვალებით მიწას დაჰყურებდა. მშვიდობით, მშვიდობით! ამაოდ დაგენდე, ელვარე საღამოვ ალმას საყურეთა! ბაგეთა ლოცვაო, დიდება და ძეგლო, უთუოდ მახსენებ ოდესმე... ოდესმე! გრაალის კოშკები, ლიდიის სამრეკვლო შენს ფეხქვეშ დაიმსხვრა და გლოვა მომესმა. ოჰ! როგორ გაფითრდა ციურთა თანადი ოცნება, ნახაზი საგანთა უარით, ღრუბელი ფერადი და ალვა ტანადი, რომელსაც აზიის ცით გადაუარეთ. ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგანეტი და ფოთლებს ისროდა სიფითრე ბარათის. ამაოდ დაგენდე, და ჩვენ ერთმანეთი ამაოდ გვინდოდა, მშვიდობით მარადის! ქარვათა მორევში დაეშვა ფარდები – საღამო კანკალებს შიშით და რიდობით, საღამო ნელდება და კვდება ვარდები... მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით!..
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მესაფლავე მესაფლავე, შენ ამბობ, რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება, იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც... მომაბეზრე კიდეც თავი; და შეწყვიტე, თუ ღმერთი გწამს, ეგ დაცინვა გულსაკლავი. ვარდის თვეა, მაისია, ნორჩ ბალახებს სიო არხევს, ხეებს ყვავილთ თეთრი გუნდი, როგორც თოვლი, ისე აწევს, მზე ნარნარი სხივებს აფრქვევს და სითბოში მთა-ბარს ახვევს. ყვავილებით მოქარგულა არემარე მომხიბლავი. ვერა ხედავ, იმ საფლავზე როგორ ტირის ობლად ქვრივი? რარიგ შვენის ახალგაზრდა ქალს ეგ სევდა ღვთაებრივი! განა გუშინ არ იყო, რომ ამ მოკლულმა დარდით ქალმა ცრემლი ღვარა, როცა სატრფო ცივ სამარეს მიესალმა. დღესაც იგი იმ სამარეს გულმოკლული დაჰქვითინებს, დღით არ იცის მოსვენება და ღამითაც არ იძინებს. მოვა ხოლმე და დაჯდება ცივ სამარის გაშლილ ქვაზე, დარდით არის გაჟღენთილი მისი უღვთო სილამაზე; თმას გაიშლის, დაემხობა და ცრემლები სცვივა, სცვივა... სულს მიშფოთებს ეს ქვითინი, გული მტკივა, გული მტკივა! მაგრამ რა ვქნა? მესაფლავე, ჩუმად იყავ, უგდე ყური... გესმის, გესმის, როგორ კვნესის დაღლილი და უბედური? - „გავქრე ისე, როგორც ნისლი, როგორც ღამის მოჩვენება, არ მეღირსოს კვალარეულს სიმშვიდე და მოსვენება. შენი სახე გულს კაწრავდეს, როგორც ვიყო, სადაც ვიყო თუ როდისმე არ მახსოვდე, თუ როდისმე დაგივიწყო!“ მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? აი, თუნდაც, გალავნისას მესაფლავე აღებს კარებს; ახალგაზრდა ვინმე ვაჟი კიდევ სატრფოს ასამარებს. გულმოკლული ძვირფას კუბოს არ სცილდება, არ შორდება, განა როსმე სხვა ამგვარი სიყვარული მეორდება? უსაზღვროა მისი სევდა, უსაზღვროა მწუხარება, და გადმოსჩქეფს გულმოკლულ ვაჟს თვალთგან ცრემლთა მდუღარება. ფიცით ამბობს: „ოჰ, შეშფოთდეს სამარეში ჩემი ძვლები, არ ათბობდეს ჩემს სამარეს გაზაფხულის მზის სხივები, გავქრე ისე, როგორც ნისლი, როგორც ღამის მოჩვენება, არ მეღირსოს კვალარეულს სიმშვიდე და მოსვენება; შენი სახე გულს კაწრავდეს, სადაც ვიყო, როგორც ვიყო, თუ როდისმე არ მახსოვდე, თუ როდისმე დაგივიწყო!“ მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, იმწუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? ის ქალი კი, წეღან რომ ვთქვი, ისევ მოდის თმაგაშლილი და სამარეს დაუვიწყარს თავს ადგება, ვით აჩრდილი, ხელში ვარდის მთელი ბუჩქი, ჯერ ისევე დაუმჭკნარი, მოაქვს, რომ მით დაამშვენოს სამარისა თეთრი ჯვარი. ოჰ, ეს ქალი, ალბათ, დარდით ყვავილივით ჭკნება, ჭკნება... სევდას სახე დაუფარავს და სიყვითლე ეპარება. საცოდავი! თვალებსაც კი დასჩნევია უძილობა, - ასე ხდება, როცა ღამით მოგონებებს იწვევს გრძნობა! ეხლა? ეხლა კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, იმწუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? და ის ვაჟიც, გუშინწინ რომ მიაბარა სატრფო საფლავს, არ სცილდება სასაფლაოს, სევდიანს და გულმოსაკლავს; სახე თაფლის სანთელს უგავს, სანთელივით დნება, დნება, თავს დასცქერის დაუვიწყარს, გლოვის სიტყვას ეუბნება. მის თვალებსაც დასჩნევია ღამის თევა, უძილობა, - ასე ხდება, როცა ღამით მოგონებებს იწვევს გრძნობა! მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, იმწუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? დღეს იმ ქალმა გულმოკლულ ვაჟს უნებურად მოჰკრა თვალი; გაიფიქრა: „ისიც ჩემებრ ტირის ცრემლებშეუმშრალი; უძიროა კაცის სევდა, უძიროა კაცის გული, რას არ ითმენს სიყვარულის ცხოველ ნათელს მოკლებული“, - ასე ამბობს სევდიანი ქალის ცისფერ თვალთა ცქერა. ალბათ, ვაჟსაც ამ უსიტყვო ცქერამ გული აუძგერა... ასე იცის თანაგრძნობამ... შენ კი ისე იღიმები, თითქოს მართლა იბმებოდეს იმათ შორის ის სიმები, რომლის ძალით ორი გული სამუდამოდ შეერთდება... ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც, ქვეყნად ეგრე როდი ხდება. როცა ფიცით აცილებენ მიცვალებულს სამარემდე, ფიცს არ სტეხენ... ფიცს არ სტეხენ უკანასკნელ ყოფნის დღემდე. გამიგონე, მესაფლავე, შენ არ იცი კაცის დარდი, თორემ რაა - ჩემს თქმაზე რომ სულელივით ახარხარდი?! რა ვუყოთ, რომ იმ ვაჟმა ქალს მოუტანა ნორჩი ვარდი და მწუხარედ წასჩურჩულა: „შემიყვარდი, შემიყვარდი. ჩვენ ერთი გვაქვს მწუხარება, შევაერთოთ სულთან სული... გამომყევი, ქალო, ცოლად... ძლიერი მაქვს სიყვარული... მართალია, ის სატრფონი არც შენ, არც მე აღარა გვყავს, მაგრამ მათი მოგონება ვერ გაარღვევს უხმო საფლავს. დავივიწყოთ ის წარსული, სატირალი, სავალალო, და ახალი შევქმნათ ყოფნა... გამომყევი ცოლად ქალო!“ დაუცადე, მესაფლავე, თუ რა პასუხს მისცემს ქალი. შენ გგონია, რაკი ვაჟმა დაივიწყა თავის ვალი, ქალიც ასე მოიქცევა? მე მგონია - არა არა... განა გუშინ არ იყო, რომ სატრფო მიწას მიაბარა? მკვდრის აჩრდილთან ვინ იცინის, მკვდრის აჩრდილთან ვინ იხუმრებს? აი, ნახავ - აბეზარ ვაჟს რა პასუხით გაისტუმრებს! მაგრამ ქალი, ღმერთო ჩემო, მორცხვად თავს ხრის და ჩურჩულებს: „თანახმა ვარ! ერთადერთი, მომავალი მასულდგმულებს... ჩვენ ერთი გვაქვს მწუხარება, ნუ ვიგონებთ დროს უბედურს, მე შენი ვარ სამუდამოდ... წამიყვანე, სადაცა გსურს“... მესაფლავე, ეხლა კი გაქვს ნება, რაც გსურს, კვლავ იგი თქვა... სამუდამოდ ასამარებს კაცთა ხსოვნას სამარის ქვა. ალბათ, ქალ-ვაჟს დღეს ერთი აქვს ბინა... ხედავ, გადის ხანი, არ ნახულობს სასაფლაოს დღეს არც ერთი იმათგანი, საფლავთაგან მტვერს და ბალახს დღეს არავინ არ აცილებს და მოვლასთან ერთად ფერი წართმევია ვარდ-ყვავილებს... განისვენეთ, განისვენეთ დავიწყებულ არსთა ძვლებო... თქვენს ყოფნაში არ ერევა ცოცხალთ ფიქრი საარსებო... გენისვენეთ, ძლიერი და უკვდავია თქვენი ძილი... რაღად უნდათ, რად სჭირიათ თქვენს საფლავებს ვარდ-ყვავილი? ან რას გარგებთ მოკვდავ კაცთა სამუდამო ცრემლთა ფრქვევა? ძილით ვეღარ გამოგარკვევთ ვერრა ძალა, ვერც შემთხვევა... ასე ხდება ქვეყანაზე - ყველა ცოცხლობს, ყველა კვდება და ვაი მას, ვის სიკვდილი სიცოცხლეშიც ავიწყდება... ზარსა სცემენ... იმ ორს, რომელთ დაივიწყეს ბედი მწვავე, იმ ორს ერთად გადავერცხლილ კუბოში სჭედს მესაფლავე... სჭედს და რაღაც მწარე ფიქრზე თან ველურად იღიმება - იცის, იცის მესაფლავემ, როგორც უნდა... როგორც ხდება... განისვენეთ, განისვენეთ, დავიწყებულ არსთა ძვლებო, თქვენს ყოფნაში მე ბევრი მაქვს მწუხარე ჟამს საოცნებო!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| სად? საით მივყავარ ჩემს მოწყენილ გზას, სად ვპოვებ შვებას მიუსაფარი? რას მომცემს ისეთს მე საქართველო, და ან რას მისცემს მას ჩემი ქნარი? არ ვიცი! მაგრამ უმიზნო დღეებს ვითვლი და ვითვლი ყმაწვილურ ჟინით, ყოველ დღეს გულის ტკივილით ვხვდები და ვეთხოვები მწარე ქვითინით. მარტოდმარტო ვარ... ვისაც ოცნება ედემის ციურხატებად სთვლიდა, ვისაც სიყრმითვე მე თაყვანს ვსცემდი, ყველა მომცილდა, ყველა წავიდა. აუხდენელ ფიქრს ვინ არ იგონებს, ძველ ოცნებებზე რომელი არ სწუხს? ვწუხვარ, ვეძახი ჩემს სიყმაწვილეს, მაგრამ არავინ იძლევა პასუხს. საით მივყავარ ჩემს მოწყენილ გზას, სად ვპოვებ შვებას მიუსაფარი? რას მომცემს ისეთს ჩემი სამშობლო, და ან რას მისცემს მას ჩემი ქნარი? არ ვიცი... მაგრამ უმიზნობაში ფიქრს ვერ ვაკავებ ცრემლად მონაქუხს... ვწუხვარ... ვეძახი სიცოცხლის მიზანს, მაგრამ არავინ იძლევა პასუხს.
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მოვა... მაგრამ როდის? შორეული ქალის ეშხი მოვა... მაგრამ როდის? სიყვარული სასახლეში მხოლოდ ერთხელ მოდის! ასეთია ნაზი ბედი, ბედი რჩეულ ფერის; სიცოცხლეში თეთრი გედი მხოლოდ ერთხელ მღერის! ყვავილები უხვადარის დენდის...მეფე მონის. ქარში ათრობს არემარეს ოხვრა ტრიანონის. და ლანდებად თეთრ სარკეზე ჩნდება სახე მკრთალი შუაზელი, ესტერგეზი და თვით დედოფალი. ზრდილი, ნაზი და მეფური, ჩემი ძველისძველი ლექსი არის უნებური სიზმრით შემმოსველი. მხოლოდ თეთრი შადრევნებით მე ვერსალის ბროლი, მაცდურ თვალის გადევნებით მტანჯავს მსუბუქ-მქროლი. დედოფალო! ლურჯი რაში მიჰქრის საშიშ-ჩქარი და ბილიკთა ლურჯ ქვიშაში მიაქვს მძაფრი ქარი! მიჰქრის დალალგადაყრილი: დოვინ, დოვენ, დოვლი... თოვლი, ფიფქი და აპრილი, ვარდისფერი თოვლი.
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ცამეტი წლის ხარ ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა ჭაღარა გულის ზმანება ავი, - ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია, ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი! გაივლის კიდევ ცამეტი წელი, მოახლოვდება გზა ოცდაექვსი, მოცელავს მაღალ ზამბახებს ცელი, ატირდება დრო და ჩემი ლექსი. ოჰ, როგორ მიდის ახალგაზრდობა - დაუნდობელი სურვილი ლომის! და ყოველივე როგორ ნაზდება, როცა ახლოა მზე შემოდგომის.
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| რომელი საათია? ახლა, რა თქმა უნდა, ძლიერ გვიანაა. გულში მწუხარებამ ღამე გაათია… მაინც არ მასვენებს მწარე სინანული – რომელი საათია? რომელი საათია? ვდგევარ ფანჯარასთან, ღამე არ უცვლება, მთელი შემოდგომა თავზე დამათია. ახლა მხოლდ სამი იყოს, შეიძლება? რომელი საათია? რომელი საათია? სამის, შეიძლება, არის მესამედი, მაგრამ გაიხედავ, მაინც წყვდიადია, კივის სადგირიდან ზარი მეცამეტე – რომელი საათია? რომელი საათია? ფიქრში გახვეულა ბნელი დერეფანი, ღამის მეეტლე რომ ვეღარ დაატია. ისევ ნერვიულად რეკავს ტელეფონი, - რომელი საათია? რომელი საათია? ღმერთო, როგორ მოხდა, წვიმა მოსისხარი თითქოს შეუწყვეტი კუპრის ნაკადია, აღარ გათენდება ღამე საზიზღარი! რომელი საათია? რომელი საათია? იყო შარლ ბოდლერი: “მწარე და ძვირფასი თრობის საათია, ღვინის საათია!” ასე იძლეოდა პასუხს შეკითხვაზე – რომელი საათია?
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| შავი ყორანი გზა გავიარე... მსურს მოვიხედო და დავინახო მთისა ქედები; შავი ყორანი გზაზე მომჩხავის: ”ნუ იხედები... ნუ იხედები!” გზაზე მივდივარ... მსურს გავარკვიო გასასვლელი გზის სივრცე უცვლელი; შავი ყორანი ისევ მომჩხავის: ”შორს ნუ გასცქერი... შორს ნურვის ელი!” მაგრამ სადა ვარ? გზა აღარა სჩანს, ამ სიბნელეშიც გაჭირდა გავლა; შავმა ყორანმა ფრთა ფრთას შემოჰკრა, შავმა ყორანმა თავზე დამჩხავლა... გადაიფრინა და მომაგონა დრო, უბედობის გვერდით მხლებელი, ჟამი - ყველაფრის მქნელ-გარდამქმნელი, სივრცე - ყველაფრის მიმტევებელი
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| Òàì, ãäå ìîðå áëåñòèò, È ñèëüíî äóåò âåòåð, Íà ñòàðîé òåððàñå Íà áåðåãó çàëèâà â Ñîððåíòî Ìóæ÷èíà îáíèìàåò Çàïëàêàííóþ äåâóøêó. Ãîëîñ åãî êðåïíåò È ïåñíÿ ëüåòñÿ. ß òåáÿ òàê ëþáëþ, òàê ëþáëþ, Òû ýòî çíàåøü. È ýòî çàñòàâëÿåò ìîþ êðîâü áåæàòü áûñòðåå. Âèäÿ ñâåò ñðåäè ìîðÿ, Òû ìå÷òàë î íî÷àõ òàì, â Àìåðèêå, Íî ýòî áûëî ïðîñòî ëàìïû äëÿ íî÷íîãî ëîâà ðûáû Äà âîëíû ñ áåëîé ïåíîé. Òû ÷óâñòâóåøü ïðîíçèòåëüíóþ áîëü ìóçûêè, Ëüþùåéñÿ èç ðîÿëÿ. Êîãäà âèäèøü ëóíó, Âûõîäÿùóþ èç îáëàêîâ, Ñìåðòü êàæåòñÿ íå òàêîé ñòðàøíîé. Îí ñìîòðèò â ãëàçà äåâóøêè, Ãëàçà, çåëåíûå, êàê ìîðå, Ïîëíû ñëåç, åìó êàæåòñÿ, ×òî îí çàäûõàåòñÿ. ß òåáÿ òàê ëþáëþ, òàê ëþáëþ, Òû ýòî çíàåøü. È ýòî çàñòàâëÿåò ìîþ êðîâü áåæàòü áûñòðåå. Ñèëà ëèðèêè, Ãäå êàæäàÿ äðàìà ôàëüøèâà,  òîì, ÷òî ñ ãðèìîì è ìàñòåðñòâîì Ìîæíî ñòàòü äðóãèì. Íî ýòà ãëàçà, êîòîðûå ñìîòðÿò íà òåáÿ, Òàê áëèçêè è ïðàâäèâû. Îíè çàñòàâëÿþò çàáûòü ñëîâà è Ïóòàþò ìûñëè. Âñå ñòàíîâèòñÿ òàêèì íåçíà÷èòåëüíûì, Êàê è íî÷è òàì, â Àìåðèêå. Òû ëåòèøü è âèäèøü âñþ æèçíü ñâîþ Çà ýòîé ïåíîé ìîðñêîé. Î äà! Æèçíü çàêîí÷èòñÿ, Íî íå ïðèäàâàé ýòîìó çíà÷åíèÿ, Äàæå â ìîìåíò íàèâûñøåãî ñ÷àñòüÿ Ïîé! |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| Let Me Fly If you love something let it go, if it comes back to you it's yours. If it doesn't, it never was. Either let me fly, or give me death Let my soul rest, take my breath If I don't fly I'ma die anyway, I'ma live on but I'll be gone any day |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| paat es xvelaperi kargia mara...aba gaixed gamoixede romel topikshi zixar???? inglisyrshi,rusylshi ty kartylshi???  ise inglisyri ixo ydzlieresi.....
__________________ Only God Can Judge Me Last edited by MAIKO : 30-12-2005 at 21:26. |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მაიკო ენას რა მნიშვნელობა აქვს მთავარია ხომ გესმით ჩემი: Woman I can hardly express, My mixed emotion at my thoughtlessness, After all I'm forever in your debt, And woman I will try express, My inner feelings and thankfullness, For showing me the meaning of succsess, oooh well, well, oooh well, well, Woman I know you understand The little child inside the man, Please remember my life is in your hands, And woman hold me close to your heart, However, distant don't keep us apart, After all it is written in the stars, oooh well, well, oooh well, well, Woman please let me explain, I never mean(t) to cause you sorrow or pain, So let me tell you again and again and again, |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მე იმდენად შევეჩვიე სიკვდილს, აქამდე რომ ცოცხალი ვარ, მიკვირს. მე იმდენად შევეჩვიე ლანდებს, მინდა თოვლშიც მათი კვალი ჩანდეს. მე იმდენად შევეჩვიე სევდას, ყველა ლექსი ცრემლით დამისველდა. მე იმდენად შევეჩვიე ღამეს, ის სინათლე, ვიცი, გამაწამებს. მე იმდენად შევეჩვიე სიკვდილს, აქამდე რომ ცოცხალი ვარ, მიკვირს |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ის გზა და ბილიკი გახსოვს? აჩრდილი გაფოთლილი თუთის - რომელი თუთა ქალო ქმარი შეჰყურებს და უკვირს თუ გახსოვს წისქვილი ძველი საფქვავი დაგვქონდა ერთად - რომელი წისქვილკი ქალო წისქვილში რა მინდოდა შენთან -როგორ მომიტაცე გახსოვს? როგორ ამიხვიე თვალი -ღმერთმანი ტყუილია ქალო ბრაზდება ასწლოვანი ქმარი. შვილთაშვილები კი ამ დროს ხითხითით იკლებენ ბინას დედაბერს მოგონება ართობს, ბერიკაცს რა ხანია სძინავს... |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ასოცდაოთხი წუთი გავიდა მას შემდეგ . . . მას შემდეგ . . . საუკუნე გასულა ჩემთვის. მისი ხმის თბილი ბგერებით გალოთებულს ეხლაც ტელეფონის ყურმილი მიკავია ხელში. თვალი კედელს მიშტერებია . . . და ეს გრძელდება უკვე ასოცდაოთხი წუთი. როდის დარეკავს? როდის მოვა ის ჩემთან? მე ვერ ვრეკავ. ტელეფონი ცალმხრივად მაქვს გათიშული. გარიჯრაჯია. ფანჟრის მინები ნამით დანამული. ოღონდ დარეკოს, მოლოდინში მღერის გული. არ რეკავს . . . არც ტელეფონი და არც მობილური, მისი ხმის გარეშე კენტად ვარ ქცეული. ჩემთვის საუკუნეები მირბიან, მიჰქრიან. რა ვქნა? . . . ჩავიცმევ, სახლში გავუვლი. გარეთ დღე იწვის, უკვე გათენდა. გული მარტოობისგან სევდით ამღერდა. ალბათ ჟერ სძინავს. რა ვქნა? ხომ არ გავაღვიძებ. სარკმელთან დავდგები. გულის სიმღერას ვუმღერი. დაველოდები . . . მერე კი ვეტყვი ,,დილა მშვიდობისა ოჰ. წავედი... ვეღარ ვითმენ... აღარ შემიძლია ... ჩემთვის საუკუნეებია უკვე გასული. რაღას ვუცდი??? წავედი, სახლში გავუვლი. |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| წითელ-ყვითელ-ლურჯ-თეთრ მინდორს წვიმამ გადაუარაო. ყვავილებში ვდგევარ, ვფიქრობ სიზმარია თუ არაო. კოხტა გოგო ფეხშიშველა კაბა აოკაპიწეო მომარიდე ბიჭო მზერა ეგ თვალები სამიწეო. მიაწყევლა, მიაკრულა, ისე, გულით კი არაო მინდორ-მინდორ, ჭალა-ხევ-ხევ წვიმამ გადაიარაო |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მგონი მიყვარხარ, შენთან ერთად რომ ვარ, თავბრუ მეხვევა, გული მიჩქარდება და თვალებში მიბნელდება... მინდა ჩაგეხუტო, შენი სხეულის სითბო ვიგრძნო და შენი სულის ძგერა მესმოდეს, ტუჩებზე ნაზად შეგეხო, უბრალოდ გემო გავიგო, მერე მინდა თვალებში ჩაგხედო და შენგანაც ისეთი სიამოვნება დავინახო შენს თვალებში როგორსაც მე განვიცდი, გრძნობას რომელსაც სიყვარული ჰქვია, გრძნობა რომლის გამოც ადამიანი ყველაფერზე წავალ, დათმობს ყველას და ყველაფერს, მინდა მალე დადგეს ჩემს ცხოვრებაში დღე, როცა ეგ ყველაფერი მოხდება, ყველაფერი დაიწყება მაგ დღით და მაგ დღითვე დამთავრდება. |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ასე მგონია,რომ მოვალ აღარ დამხვდები....დამხვდება საბანი,ბალიში შენი,სურნელი შენი და წიგნი გადაშლილი ფანჯარასთან...ყველაფერი დამხვდება ისე როგორც არის და ისე როგორც მოაწყვე...აი,შენ კიდე აღარ დამხვდები...აღარ შემეგებები კართან და აღარ მომხვევ მკლავებს კისერზე,აღარ ჩამეხუტები და აღარ მიჩურჩულებ ყურთან:"მოხვედი,ჩემო ადამიანო?"-ისე საიდან შემარქვი ეს სახელი?საიდან დამასათაურე?....რამდენი რამე დაგპირდი და ვერცერთი ვერ შეგისრულე...არადა რას მთხოვდი?-სვანეთში ავიდეთო,კოშკებთანო...იქო უფრო ადვილად ვისუნთქებთო...მერეო ნაბადს გავშლითო ღამეში მთის კენწეროში,სალოცავთან ახლოს და ნახე როგორ ახლოს ვიყოთ მთვარესთანო?!-მერე გავიღვიძებთ და მზესაც ვიხილავთო...მერე ნახავ რა სასიამოვნოა ბალახზე ფეხშიშველა სიარულიო....არადა რას მეჩურჩულებოდი ღამეში,ჩემსკენ ზურგშექცევით მთვლემარე...იქნებ ხვალ მოხვიდე ცოტა ადრე სიხარულოო...მეც გპირდებოდი ..აბა რას ვიზამ მეთქი და მერე "ადრე"მოსულს მხვდებოდა მაგიდაზე წითელი ვარდი ლარნაკში,ნახევრად ჩამწვარი სანთელი შანდალში,შამპანიურის სავსე ბოთლი ყინულის სათლში...და სამზარეულოში ღუმელში ჩემი უსაყვარლესი პიცა...ლამაზად მორთული და უკვე ათჯერ გაცხელება-შეთბობისაგან სახეშეცვლილი...და შენ,ისეთი ლამაზი,გაუხდელად მიწოლილი ტახტზე და ლოდინში ჩაძინებული,მაგრამ არცერთხერ გაღვიძებულს არ გითქვამს საყვედური,გადაკვრით მაინც...იცი ,როგორ მკლავდი ამ დროს შენი ღიმილით???მერჩივნა გეჩხუბა,გეტირა ჩემს მხარზე,გაგეჯახუნებინა კარები და დაგწეოდი,მუხლზე დამდგარს მეთხოვა შენთვის პატიება და მიმეღო..... ...........როგორ დაგტანჯე ჩემი სიხარულით ჩემო მშვენიერო?როგორ შეგამცივნე და გაგყინე მარტოობაში?როგორ გამოგკეტე აქ მონატრებასთან და როგორ შეგაყვარე ლოდინი?ეხლა კი მეშინია...ყველაფერზე და ყველაზე მეტად მეშინია ამ აკვიატებულ წინათგრძნობის,რომ მოვალ და აღარ დამხვდები...რომ მიმატოვებ........... კაცმა აკანკალებული ხელებით გადასწვდა სიგარეტსს,მოუკიდა და ქალს გადახედა...თეთრად აჩნდა ღამეს ქალის შიშველი მხარი...დაიხარა,აკოცა,ჩუმად და ნელა...შეიშმუშნა....გადმოხედა.. -რა იყო?გათენდა?მოხდა რამე?.............არა !არ დამტოვო გემუდარები? რას ამბობ სულელო?ცუდი სიზმარი ნახე?მოდი ჩემთან!!!!!!! |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მაიკო გესმის? მე შენ მიყვარხარ! იცოდე შენ ხარ ჩემი ცხოვრება, კარგად ვიქნები თუ კი ჩემთან ხარ, უშენოდ ხშირად ვკარგავ გონებას ნაზად რომ ვკოცნი შენს ლამაზ ტუჩებს არ ვიცი მაშინ რა მემართება მოვეფერები შენს მშვენიერ თმებს ელვარებს როგორც ღამის ნათება შენა ხარ ჩემი გულის სანთელი ერთი კოცნაც კი საკმარისია ნაზად დამადე მკერდზე შენ ხელი მსგავსი არასდროს არ განმიცდია იცოდე შენ მე ვერ დაგივიწყებ ყოველთვის შენთან ვიქნები მარად ვერასდროს გული ვერ დაგივიწყებს ასეთი რამე არ ხდება არსად როგორ მიყვარხარ ნეტავ იცოდე ხშირად განვიცდი მე უშენობას არ დამივიწყო და შემიცოდე როგორ გავუძლო ამ ძლიერ გრძნობას? |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| პირველი თოვლი მოვიდა თთრთოლვით, თან პოეტების ჩამოჰყვა სევდა. ამბობენ, თურმე პირველი თოვლი, პირველ სიყვარულს წააგავს მეტად. ღმერთმა დამწყევლოს, მე კი არ მჯერა. თავს ვეღარ ვაღწევ ფიქრებს მოჯარულს. პირველი თოვლი ტალახად იქცა და რა მოუვა პირველ სიყვარულს * * * შენა ხარ წყარო, თავანკარა-მე ვარ წყურვილი, შენა ხარ ნება-მე ვარ გზნება, მე ვარ სურვილი. შენა ხარ სიო-სასხვისიო-მე ვარ ხანძარი, შენ ხარ ნათელი-მე სანთელი-შენი ტაძარი. შენა ხარ ხატი, სალოცავი-მე ვარ მლოცველი, შEნა ხარ ვაზი-მე ვენახის ფესვის მკოცნელი. შენა ხარ ქარი, ბობოქარი, შენ ხე ხარ ნატვრის, მე მადრიგალი,შენ-გრიგალი ნატვრის ხეთათვის. შენა ხარ მთვერე, ღამის ვერცხლი, მე-მთვარეული, შენ სულით-ხორცი, მე კი შენით გადარეული/ შენა ხარ მიწის სიხავერდე, შენ ხარ ჯეჯილი, შენ ხარ სიცოცხლე მი კი შენით გულგაგლეჯილი. შენ ხარ ნექტარი სათაფლიის, მე ვარ იელი, შენა ხარ თაფლი მე-ვიღაცა გადამთიელი. შენა ხარ სხივი მზის ხანჯლების, მე კი ვარ თოვლი, შენა ხარ ცეცხლი, ჩემთვის მზეც-კი გამლღობი ყოვლის. შენა ხარ ცისა, ანუ ღვთისა მე კი მიწისა შენ რომ შენ არ ხარ ეს ღმერთმაც და კაცმაც იცისა * * * სამი დღეა დამიბრიყვა სევდამ... სამი დღეა უსასრულოდ წვიმს... მომანატრა, მომანატრა ნეტავ.... რაც მომწყინდა, რაც მომწყინდა ის... |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ორნი..... ყველგან და ყოველთვის ერთად.... ახლაც ჩუმად ისხდნენ ტირიფის ჩრდილში და უნდოდათ დრო გაჩერებულიყო.... მთელი სიცოცხლე ერთად ყოფილიყვნენ..... ვაი, რომ ყველაფერი წარმავალია ქვეყნად..... გოგონა წამოდგა.... ხელში ტირიფის მტირალა ტოტი ეკავა.... ზღაპრულ ფერიას ჰგავდა.... ნაზი და სიფრიფანა... -- ამას შევინახავ ჩვენი შეხვედრების სახსოვრად.... -- რომ იცოდე, როგორი ლამაზი და სენტიმენტალური ხარ! -- ჰო, ვიცი, როცა ჩემთან არ იქნები ეს ტოტი გამახსენებს შენს სიყვარულს.... --ეს არასოდეს მოხდება! ჩვენ სულ ერთად ვიქნებით!.... ............ რა ცოტა სჭირდება თურმე ბედნიერებას...... ...... მთლად გაყვითლებული..... ჩამომხმარი...... კედელზე გაკრული ტირიფის ტოტი, გოგონასთან ერთად..... უხმოდ მისტიროდა დაკარგულ სიყვარულს.... |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ნეტავ მალე მიაღწევდე მიზანს შენ შუბლს იხსნი და სიბნელეს ლეწავ, საქართველოს მოღრუბლულო ზეცავ... ნეტავ მალე აღმობრწყინდეს მნათი, მალე სხივი მოგეფინოს ნეტავ! წინ მიიწევ და ხმაურობ, გღვიძავს, საქართველოს სევდიანო მიწავ. ნეტავ მალე დაამსხვრევდე ბორკილს, ნეტავ მალე მიაღწევდე მიზანს!..
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მოვალ. თვალებში ჩახედვით დაგღლი ჩვენს შორის მანძილს დავწნი სამძივედ ხელში აგიყვან მკლავების ტალღით და დაგაძინებ. ჩვენი სიზმრების ბრთხილი შეხებით მყუდრო ნაპირზე ამოვა მზე და ერთი შეხედვით გამოგაღვიძებ. |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| წყაროზე ჩაგიყვანს და წყალს არ დაგალევინებსო, მწყურვალს დაგტოვებსო, ჩაჰყვები ვინცო, ცოლ-შვილს გაგყრის და აგარევინებსო,- შენზე თუ უთქვამთ პატარა ციცოვ! მე იმ ასაკში არა ვარ ახლა და არც იმ ჭკუაზე - ცოლ-შვილს გავეყარო! მაგრამ შემომიჩნდა სურვილის მახრა და პატარა ციცოვ, უნდა დამეხმარო! ხოლო ციცუნია ტოლებში დაჰქრის და შენი მახრა ფეხზე ჰკიდია, თუმცა სავსე მკერდი მიუგავს სახნისს და ეს შეახსენებს, რომ უკვე დიდია! ისე ცამოგივლის მიწაგასახეთქი, ვითომც ქვეყანაზე მარტო ის ერთია, როგორც ხეწეწური ქვაზე დასათხლეში- ციცო ისეთია! წყაროზე ჩაგიყვანს და არ დაგალევინებსო, მწყურვალს დაგტოვებსო, დაჰყვები ვინცო, ცოლ-შვილს გაგყრის და აგარევინებსო- შენზე თუ უთქვამთ, პატარა ციცოვ!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| შენი ღიმილი, შენი თვალები, მე შემაყვარა შენმა სარკმელმა.. მე მიხარია შენ რომ არსებობ, ვისი ხარ? ეგ რა ჩემი საქმეა?! შენით თენდება,შენით ღამდება, შორით ვერ შენთან მონდა ხელახლა... შენა ხარ რაც მე გამეხარდება რაც მეწყინება ისიც შენა ხარ!
__________________ Only God Can Judge Me |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ბედნიერების კუნძულებზე თან წამიყვანე, ნაზი სიოთი ყვავილთ დარად მიწეწე თმები , კოცნით დამახრჩვე, მინანავე, დამაძინე მუსიკის ბანგით, ბედნიერების კუნძულებზე სიზმრებიდან ნუ გამაღვიძებ. წყლები მაჩვენე დიდზე დიდი და წყნარზე წყნარი, მწვანე ტოტებში მასმენინე ვარსკვლავთ ბაასი. პეპლების ჯარი გულში მინდა ფრთხილად ჩავიკრა და წყლის ნაპირზე სიყვარულით მშვიდ ფიქრს მივეცე. |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| მსურდა მენახე ჩაძინებული, მაგრამ, ეტყობა, არ მიწერია. მსურდა, მეცქირა ასე მდუმარედ, ოღნდ შენს გვერდით მეც ვყოფილიყავ, მეც შევსულიყავ შენს ტკბილ სიზმარში და როცა მისი გლუვი ტალღა გადამივლიდა თავზე სრიალით, მეც მესეირნა შენთან ერთად იმ გაცისკრებულ მწვანე ფოთლებით მოშრიალე დაბურულ ტყეში, დაღლილი მზე და სამი მთვარე რომ ჰფენს სინათლეს, სადაც მღვიმეა შენ რომ უნდა დაისადგურო შენს საზარელ და მძიმე შიშთან პირისპირ მდგარმა. მსურდა მომეძღვნა მოვერცხლილი, ლამაზი ტოტი, თეთრი ყვავოლით, ანდა მომეძღვნა ის ერთი სიტყვა, რომელიც უმალ განგარიდებდა შენივ სიზმრებში ჩაბუდებულ დიდ მწუხარებას, ღრმად ჩაბუდებულ შენივ სიზმრებში. მსურდა მორჩილად გამოგყოლოდი ცისკენ მიმავალ მაღალ კიბეზე, ან ვქცეულიყავ იმ სანდო ნავად, რომელიც უკან დაგაბრუნებდა მშვიდობიანად, ან იმ ჩირაღდნად ვქცეულიყავ, რომელიც ორ პეშვს შორის ანთია და რომლის შუქიც დასდგომია შენს ლამაზ სხეულს. შენ ისე ლაღად და მარტივად შედიხარ მასში, როგორც ჰაერი ჩადის ფილტვებში. ან იმ ჰაერად ვქცეულიყავ, სულ ერთი წამით რომ სახლობს შენში. ო, ნეტავ ვიყო უჩინარი, შეუმჩნეველი, მაგრამ-ძალიან საჭირო შენთვის. |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ფოთოლი დაეშვა მიწაზე და აქ იპოვა სხვა ფოთლები ასე დაცემულნი და დატანჯულნი, მათ ხომ ყველას ქარი შეჰყვარებოდათ და ისევ იქ მიუწევთ გული ქარისკენ, ისინი ხომ თავის სიყვარულს ერთმანეთში ვერ ხედავენ და არც ეძებენ, მათ ქარი უყვართ ის ძლიერი და მიუღწეველი, თუნდაც ცოტახნით ქარის მკლავებში დარწეულნი მთელი ცხოვრება მას მიელტვიან, იგი უყვართ და სხვა არავინ. მიუღწეველის სიყვარული ტანჯავს დღემდე ამ დაცემულ ფოთოლთა გროვას, მათი კვნესა ისმის მაშინაც როცა გამხმარ ფოთოლს ქუჩაზე დაგდებულს ქარი ისევ წამოუბერავს და გაახოხებს ქვაფენილზე ხრიალ ხრიალით, მაშინ ისმის ის ხმა წრიპინივით ქვაზე გახეხილ გამხმარ ფოთოლთა, ეს ხომ მათი კვენსის ხმა არის, მოგონებანი იმ წუთიერი ცაში ნარნარის |
|
29-12-2005
| ||||
| ||||
| ისევ ამერევა ლექსის სული, შენგან მოვარდნილი სასწაულით. ისევ გამიდნება შეფიფქული- სული ყინვისგან გათანგული... თოკზე ჩამოვკიდებ, შერისხული, წარსულს მეწამული გაზაფხულით, ვეღარ შემაჩერებს შენი რთული, სახე, სიყვარულში დაფარული... |
 |
| Currently Active Users Viewing This Thread: 1 (0 members and 1 guests) | |
| Thread Tools | Search this Thread |
| Display Modes | Rate This Thread |
| |
Linear Mode
